Κώστας Γ. Καρούσος
Νυν Πρόεδρος του Δ.Σ της Ε.Ε.Λ. για τα έτη 2025 - 2027
Ο Κώστας Γ. Καρούσος είναι Έλληνας λογοτέχνης και εικαστικός. Γεννήθηκε στον Αστακό Αιτωλοακαρνανίας το 1952. Τελειώνοντας το εξατάξιο Γυμνάσιο, μετέβη στην Αθήνα όπου φοίτησε στη σχολή Δοξιάδη και κατόπιν εργάστηκε, μέχρι την συνταξιοδότησή του, στην ΕΥΔΑΠ Αθηνών. Έχει συγγράψει άρθρα, κριτικά σημειώματα σε εφημερίδες και περιοδικά και έχει υπάρξει εισηγητής, διοργανωτής και συντονιστής Συμποσίων Ποίησης στον περιοδικό λογοτεχνικό τύπο για πάνω από μία 20ετία. Είναι ο νυν Πρόεδρος της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών, την οποία θέση υπηρετεί επί 11 έτη.
Ενδεικτικές Ποιητικές Συλλογές και Έργα του:
https://tinyurl.com/Karoussos-Book
.........................................
.........................................
Πώς χελιδόνισαν...
Πώς χελιδόνισαν οι πλοηγοί το ταξίδι σου!!
Πώς θρυμμάτισαν τα χαράματα οι οπλές τους!!
Στην αγορά ξιφομαχούντες τα ιδεώδη τους,
λαφυραγωγοί των ανέμων επικράτησαν.
Τέλειωσαν το λόγια του ψημένου τους αμφορέα
κι΄οι ευυπόληπτες ιαχές των γεωτρήσεων.
Πέλαγος η ρίγανη κι η μνήμη δαφνολείβαδο,
τα μυστικά της εποχής σου διοσμαρίνια!!
Πώς χελιδόνισαν οι πλοηγοί το ταξίδι σου!!
'Ενα φιτίλι ανθόχυτο της ποίησης κουβαλάς!!
Κώστας Καρούσος
●●ஜ۩۩۩ஜ●●ஜ۩۩۩ஜ●●ஜ۩۩۩ஜ●●
Την Άνοιξη
Την Άνοιξη ανδρειώνεσαι ψυχή
στην κρούστα της θημωνιάς των ηπείρων,
τα χείλη διανθίζοντας των ανθρώπων !!
Ανθείς τη συλλογή της κληματίδας,
πείσμα της καλαμιάς να ορθοπατήσει,
τραγούδι στον κύκλο του επταήμερου !!
Ανθείς το κύμα στη γαλάζια κρήνη,
ανθείς τον ύμνο του διάφανου τόξου,
ανθείς τ΄ανθόκρινο του βάθους των ωρών !!
Ανθείς μεσ΄το λακκάκι του λαιμότοπου
της ομορφιάς που ζει το κωπηλάτημα
της γης,της λάμψης,του ρυθμού, των σκέψεων !!
Ανθείς το γαλανόφτερο μεγάλωμα
της ώρας,που λαθεύει τη λαμπράδα
μεσ΄στου ματιού της μέρας το βαθούλωμα !!
Ανθείς την κοπιαστική βοσκή του στίχου
σ΄ολοφάνερο βόγγο προκαλώντας,
την απρόσωπη σιωπή των Ανοίξεων !!
Ανθείς τη δωδεκάμηνη κιθάρα,
σε πολύδιπλο φύλλο των δακρύων,
τ΄αθάνατο έπος του χρόνου τονίζοντας !!...
Κώστας Καρούσος
●●ஜ۩۩۩ஜ●●ஜ۩۩۩ஜ●●ஜ۩۩۩ஜ●●
Αφουγκράσου
Οι αυθεντίες τυλίγονται με θαλερές
εγρηγόρσεις και σέβονται το λεξίφθογγο
στην αμφίβραχη σωτηρία τους
Οι εποχές ποδένονται τις φλόγες
των λουλουδιών και ταξιδεύουν μόνες
μοσχοβολισμένες τη μοναξιά τους
κι ο λόγος που θεριεύει το νου
σαν ιπτάμενο δελφίνι περιμαζεύει
τον πολύαθλο ακροβάτη.
Εγερτήρια καλοσύνη το φως
-σαν δίαυλος γλαυκής αθανασίας-
πάντα προβλέπει τις εκτροπές.
Τα πράγματα ερωτεύονται.την ευθεία τους
κι΄οι άνθρωποι τη βοσκή των θηραμάτων.
Αφουγκράσου το φως κι΄ ότι παρέρχεται
Κώστας Καρούσος
●●ஜ۩۩۩ஜ●●ஜ۩۩۩ஜ●●ஜ۩۩۩ஜ●●
Οπτασία Φωτός
Άνθη γέμισαν οι σχισμές της νύχτας,
φύλλα-δάχτυλα-κορμούς και πλήκτρα
κι΄ ο τόπος ηλιοτρόπια κι άστρα !
Στο μεσόφρυδό σου κρύφτηκε η σιωπή !
Όταν βραδιάζει το κορμί σου
κορμός δένδρου γίνεται
μ΄ ένα κρυφό δειλινό στη φυλλωσιά του.
Ο Μπραμς κουρδίζει τους ήχους
χωρίς νηολόγιο πλεύσης.
Τα πλήκτρα μόνα τους αναπνέουν
την αδρανή σονάτα των δαχτύλων σου.
Το μεσονύχτιο κάδρο σου
γεννάει κλάδους-ήχους-δάχτυλα
κι΄ αέρινη οπτασία φωτός!
Στη δικάσιμο της ύπαρξής μου έφερες
το ομοίωμα της μέρας σ΄ ένα πινάκιο!
Έρρεαν τα δάχτυλά σου σιωπή κι΄ οδύνη
κι΄ αδέσποτη γλυκιά κορμοστασιά!
Της αρετής και της σοφίας το δίκιο
δεν αλλάζει το βράδιασμα του κορμιού σου!
Πάλι στάζει δάκρυ το πέλαγος
και πλησιάζω, σαν άγγιγμα πλήκτρου
το ηλιοτρόπιο των δαχτύλων σου
ραμφίζοντας κι εγκαλώντας την επομένη!
Κώστας Καρούσος
●●ஜ۩۩۩ஜ●●ஜ۩۩۩ஜ●●ஜ۩۩۩ஜ●●
Δέξου Ποίηση...
Στις επτάπυλες πολιτείες έχτισες την αγάπη
Με σιωπής ιστό τις περικνημίδες του μέλλοντος.
Τον αχάραχτο χρόνο που κρύβουν οι μνήμες
Τη νηφάλια κρούστα της φλύαρης εποχής μου.
Με την αλήθεια ζύμωσα τα χνάρια της ψυχής
Οταν πεφτάστρι κύλαγε η φλόγα των ματιών της.
Συ μετοίκησες την απολύτρωση μέσ΄ τον ανθό της
Συ κορύφωσες την αποκάλυψη μέσ΄ στη ψυχή της.
Πάντα το λιθόστρωτο στεργιώνει την ανάβαση
Σαν παράκτια νοσταλγία σε φιλημένα βράχια.
Δέξου Ποίηση την παλίρροια των σπλάχνων μου
Σαν την αρχαία λέξη που λαξεύτηκε στον ήχο!!
Κώστας Καρούσος
●●ஜ۩۩۩ஜ●●ஜ۩۩۩ஜ●●ஜ۩۩۩ஜ●●
Οι Σκέψεις
Οι σκέψεις,
ήπιαν το κρασί της ελπίδας,
γυμνό φως του ήλιου
χυμένο στα στήθια του.
Στη μισάνοιχτη παλάμη
κάθε σπόρος κι΄ ένα κάτοπτρο.
Τέτοιαν ώρα πάσχει το επίγραμμα
της οδοιπορίας του.
Μιλούν τα σεμνά χείλη,
συγκρατώντας την αγρύπνια των ματιών.
Οι καρδιές στις εξώπορτες
την ώρα γνέθοντας, τ΄ αύριο προσκαλώντας.
Καλπάζουν οι σκέψεις...
Συντριμμένες οι πρασινάδες των τοίχων
τα φύλλα τους υγραίνουν.
Κώστας Καρούσος
●●ஜ۩۩۩ஜ●●ஜ۩۩۩ஜ●●ஜ۩۩۩ஜ●●
Ό,τι κρατάς
Ό,τι κρατάς από κυκλάμινες περιπτύξεις
κι΄αντέχει την άσπορη γοητεία της εποχής.
Σαν αγρυπνίες ανάπλασης των ανθρώπων,
σαν ολομέτωπες αναταράξεις ευωδιών.
Περιμετρικής αντίληψης ορθοστασίες
με φωνές κρουστές κι΄ανεμόεσσα σημαία ψυχής.
Όταν οι κλώνοι φυτρο δένονται την άνοιξη
κι η νύχτα κερνάει τον παράκτιο θάμνο.
Ό,τι κρατάς από κυκλάμινες περιπτύξεις
κι ανταμώνει τ΄όνειρο στην αυγινή προβλήτα!!!
Κώστας Καρούσος
●●ஜ۩۩۩ஜ●●ஜ۩۩۩ஜ●●ஜ۩۩۩ஜ●●
Ο Μάης
Μια φωτογραφία της αθλοφρόνητης νιότης !!--
ο Αστακός- κι΄ ένας πίνακάς μου!!!
Ο Μάης είναι ετεροθαλής,
επίμονος κι΄ ανασυντάξιμος,
χειμαζόμενος από αισθήματα,
Γεναριώτικος ή Αυγουστιάτικος,
εφταγέννητος και γεννέθλιος,
ποιητόνευρος κι΄ αυτοκίνητος,
χρονοτύμπανος και παράσπονδος,
σαν τοξοβολία, σαν όραμα
που αναρριπίζει το σύμπαν.
Ο Μάης παρέρχεται
σαν απλό μειδίαμα χαραυγής
Ο μόνος μήνας που επιδέχεται
Φιλοφρόνηση!!
Κώστας Καρούσος
●●ஜ۩۩۩ஜ●●ஜ۩۩۩ஜ●●ஜ۩۩۩ஜ●●
Λυγάει...
Λυγάει τ΄ απομεσήμερο στο μέσα
φιλί του κόσμου της οδύνης, τώρα
που στ΄ ακρολίμανο της γης χωράς
και εσύ κι εγώ κι΄ όποια ακριβή χαρά
ξυπνάει το φως, αναγυρτός καθρέφτης,
μιας οικουμένης ροδοπέλαγη ψυχή.
Κώστας Καρούσος
●●ஜ۩۩۩ஜ●●ஜ۩۩۩ஜ●●ஜ۩۩۩ஜ●●
Ξόρκισα..
Ξόρκισα με ποίηση τη μορφή σου
κι έκανα την πανσέληνο στεφάνι
στην αιώνια φυλλορροή των αισθήσεων!!
Στις κρύφιες πτυχώσεις των αριθμών
και στις αθόρυβες αγκαλιές του γήινου
του φτεροπήγασου με προσπέρασε η αύρα!!
Ξόρκισα το φωτοδρόμιο τ΄ Απριλιού,
στη ξυλόγλυπτη πύλη των εγκοσμίων
και στην απρόσωπη ροή των ανθρωπίνων!!
Πρόκυψε η μετριοπάθεια της αλλαγής σου,
χωρίς ευχές κι΄ ηλιόσπορους η μέρα
και μιας ενδεχόμενης πειθούς η γνώση!!
Ξόρκισα το κοσμοδρόμιο της ψυχής σου
κι΄ έκανα την Ποίηση Στεφανο-Λείβαδο,
στην αμφίπλευρη θέωση των αισθήσεων!!
Κώστας Καρούσος
●●ஜ۩۩۩ஜ●●ஜ۩۩۩ஜ●●ஜ۩۩۩ஜ●●
Όταν....
Όταν χρυσίζουν τα μήλα την άνοιξη
κι΄ όταν βάφεται μεσονύχτι ο τοίχος,
σαν απολίθωμα ορυκτό λάμπεις
και την όψη του προσώπου σου κρύβεις!!
Όταν τα παιδιά κρατούν
τον αχνιστό καιρό παραμάσχαλα
κι΄ αψηφούν τα κρυόνερα του κόσμου,
σαν παιδί πρωτότοκης λύπης γίνεσαι,
που δίσεχτα χρόνια σωριάστηκε
στο κατώφλι σου ο καιρός.
Στο συναπάντημα των δακρύων τους,
υγραίνεται η ψυχή σου, κι ένα βήμα
στο ξέφωτο μονοπάτι σου κάνεις!!
Κώστας Καρούσος
●●ஜ۩۩۩ஜ●●ஜ۩۩۩ஜ●●ஜ۩۩۩ஜ●●
Μέσα Μου Κατέγραψα...
Μέσα μου κατέγραψα τις επιθυμίες
βραδύκαυστες, χωρίς προφύλαξη.
Στο σούρουπο αναδύετο η γαλήνη
μ΄άσπρη εσάρπα κι΄ένας λαβύρινθος
λέξεων σαν ορθωμένος στρόβιλος
κατευθύνονταν προς εμένα, το μέλλον
αείφθογγον πρόφτασα να χαιρετίσω,
πριν κατευοδώσω τις έννοιες μου όλες,
λίγο πριν με σηκώσουν οι λέξεις,
-γήινα κύτταρα της λεξικής κοινωνίας-
η ορμέμφυτη κρίση, η παράκλητος,
κι ένα οξύ ρεύμα ικανοποίησης.
Χορωδία ψυχών ο χρόνος κι ένα τοπίο
φλέβας-απορίας-φανερωμένης, όπως
η χοάνη του πόνου παροτρύνει το λόγο.
Ο ίσκιος χάθηκε στη βλάστηση,
Ο βυθός ασπρογυαλίζει σήμερα,
Κι η πέρκα ξαναγνέθει το χορτάρι!!
Κώστας Καρούσος
●●ஜ۩۩۩ஜ●●ஜ۩۩۩ஜ●●ஜ۩۩۩ஜ●●
Καθώς...
Καθώς ο κόσμος για στολίδι σου ταιριάζει,
που φυλαχτό μέσ΄ στην καρδιά σου βάνεις,
σαν κάτι αλλοιώτικο να με πλαγιάζει
στο θαμποφώτιστο της θάλασσας ατλάζι
που διαφεντεύει ο άνεμος της πλάνης.
Καθώς απ΄ το μεθύσι τ΄ α΄ι΄δονιού το φύλλο,
τρεμάμενο σε χαμηλοκοιτάζει
και σαλεμένο δείχνει σαν το χείλο,
συγκινημένο ανασασμό πώς να μη στείλω,
για σέ που η γη πανώρια μπουμπουκιάζει;;
Δε θέλω της ερμιάς να λαφραγγίζεις ότι
μακρυά σου στη καρδιά μου νιώθω νάναι,
μη δε θωρείς την Άνοιξη την πρώτη;;
μαζί σου ανθίζει πάντα η νιότικη ωραιότη,
που τ΄ αγρολούλουδα τήνε φθονάνε!
Κώστας Καρούσος
●●ஜ۩۩۩ஜ●●ஜ۩۩۩ஜ●●ஜ۩۩۩ஜ●●
